شبست و قایقم بشکسثه دریاست طوفانی

ز هر موجی به گوشم میرسد بانگ پریشانی

ره منزل نمی دانم ز غوغای گرفتاری

چو مرغی اشیان گم کرده در شبهای بارانی

لبم می خندد و دل در حصار سینه می گرید

ببین در برق چشمم اشکارا اشک پنهانی

تو شبها نیستی تا ببینی من با خود عالمی دارم

گهی از فیض مد هوشی گهی از شکر حیرانی

به ساحل امید ما را برد لطف خدا وگرنه

هزاران ناخدا گم شد در این دریای طوفانی

بياامشب به من محرم شو اي اشک

توجاری بر رخ زردم شو اي اشک

بيا ارام من در بيقراری

بیا درمان بر دردم شو  ای اشک

گفتم بنويس چه ساكتي دير شده           گفت دير نگو بگو زمان پير شده

  باز بي تو تا ابد بارانيم

  در حصار عشق تو زندانيم

  باز امشب دل صدايت ميكند

  باز تب عشق آشنايت ميكند

  باز امشب كوچه پر از ياس شد

  آسمان دل پر از احساس شد

  باز چشمانم به راهت مانده است

  بي تو مي دانم كه قلبم مرده است

  باز لبهايم غزل خوانت شده است  

  عاشق پيدا و نهانت شده است

  باز بي تو تا ابد بارانيم

  در حصار عشق توزندانیم

گاهگاهي كه دلم ميگيرد

                                            گاهگاهي كه در اين فاصله ها نفسم ميگيرد                                                                  

                                                                                                                                           گاهگاهي كه شوم خسته از اين درس و كتاب

                                              خواب اندر پي چشم و چشم ترسان از خواب

                                               گاهگاهي كه برد ياد تو اندر سفرم

                                              خيره گردد زخيالت به در اين چشم ترم

                                               گاهگاهي كه ندارد سحر تيره شبم

                                               و ستاره است فقط همدم اين تاب و تبم

                                               تشنه يك جرعه صدايت هستم

                                                بي وفا چشم به راهت هستم

این درگه ما .. درگه نومیدی نیست                         صد بار اگر توبه شکستی  باز آ

شبي در گوشه اي تنها
شبي مهتابي و روشن كه از غمها تهي بودم
تو را با شيشه انديشه و شعرم تراشيدم
بتي عشق آفرين گشتي
تنت را در ميان چشمه مهتابها شستم
گرفتي روشني تابنده گشتي دلنشين گشتي
ترا با دست خود در معبد هستي خدا كردم
به معبدها خدايي كن
خدايي كن كه يكتايي
نمي داني اگر روزي ز خود خواهي به تنگ آيد
دل يكتا پرست من
ترا با شيشه سنگين قهرم افكنم بر خاك
كه تا هر كس ترا بيند
بگويد او خدايش را به دست خويش بشكسته
و هر شب
مي نشيند بر سر بشكسته قهرش
كه تا شايد سحر گاهي
بنا سازد خدايش را

هر که عاشق شد منت از صد يار مي بايد کشيد

بهر يک گل منت از صد خار مي بايد کشيد

من به مرگم راضيم اما نمي آيد اجل

بخت بد بين کز اجل هم ناز مي بايد کشيد

دفتر عشـــق كه بسته شـد

ديـدم منــم تــموم شــــــــــــــــــدم

خونـم حـلال ولـي بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدون

به پايه تو حــروم شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم

اونيكه عاشـق شده بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود

بد جوري تو كارتو مونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

براي فاتحه بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

حالا بايد فاتحه خونــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

تــــموم وســـعت دلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو

بـه نـام تـو سنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد زدم

غــرور لعنتي ميگفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

بازي عشـــــقو بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم

از تــــو گــــله نميكنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

از دســـت قــــلبم شاكيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

چــرا گذشتـــم از خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــودم

چــــــــراغ ره تـاريكــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيم

دوسـت ندارم چشماي مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن

فردا بـه آفتاب وا بشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه

چه خوب ميشه تصميم تــــــــــــــــــــــــــــــــو

آخـر مـاجرا بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه

دسـت و دلت نلــــــــــــــــــــــــرزه

بزن تير خــــــــــــــــــلاص رو

ازاون كه عاشقــــت بود

بشنواين التماس رو

مرا ببین چگونه به سوگواری دلم نشسته ام 

مرا ببین که بی تحمل ترین سوانح روزگار شدم 

مرا ببین به این غریبگی خو کردم  

مرا ببین که بی کسی را بهانه می کنم  

مرا ببین که مردنم اشارت است  

مرا ببین که در تمام لحظه ها پر از غمم  

مرا ببین که از صدا و احساس خالی ام  

مرا ببین که هرزه گردگی می کنم   

بپرس از من چرا به غم نشسته ام 

بپرس از من چگونه شاد می شوم  

بپرس از من که آیا هنوز زنده ام

بپرس از من که از کجای شب غروب می کنم  

بپرس از من چه وقت غمت تمام می شود  

بپرس از من که انگیزه تمام اشعارم چیست

بپرس از من که از چه وقت مسدودم 

بپرس از من که در هوای سرد چگونه لخت می گردم 

برای تو می نویسم که تمام و نا تمام منی

برای تو می نویسم که مرا به بن بست کشاندی 

برای تو می نویسم با همان دو چشمانت

برای تو می نویسم با نگاه مهربانت  

برای تو می نویسم که از تمام لحظه ها سیرم 

برای تو می نویسم که از _مرگ دل گیرم

برای تو می نویسم برای خنده های پر محتوایت 

برای تو می نویسم برای تمام لحظه هایت  

دگر از وحشت مرداب خودم دلگيرم
بخدا منتظر فرصت يک تغييرم
مثه يک خانه و کاشانه از ريشه خراب
رو به ويرانيو هيچکس نکند تعميرم
من اگر برکه صفت ماندم و دريا نشدم
چه کنم بسته تقديرم و بي تقصيرم
مگذاريد دگر بر سر راهم تله اي
من که خود بي تله در دام خودم زنجيرم

در مشرق عشق دشت خورشيد تويي

در باغ نگاه ياس اميد تـويـي

در بين هزار پونه آنكس كه مرا

چون روح نسيم زود فهميد تويي

هر نفس می رسد از سينه ام اين ناله به گوش

كه در اين خانه دلی هست به هيچش مفروش !

حالم بد نيست غم کم می خورم کم که نه! هر روز کم کم می خورم

آب می خواهم، سرابم می دهند عشق می ورزم عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب از چه بيدارم نکردی؟ آفتاب!!!!

خنجری بر قلب بيمارم زدند بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نامرد بر پشتم نشست از غم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام تيشه زد بر ريشه ی انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد می شوم خوب اگر اينست من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است کافرم! ديگر مسلمانی بس است

در ميان خلق سر در گم شدم عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد ازاين بابی کسی خو می کنم هر چه در دل داشتم رو می کنم

نيستم از مردم خنجر بدست بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

بت پرستم،بت پرستی کار ماست چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم طالعم شوم است باور می کنم

من که با دريا تلاطم کرده ام راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟

قفل غم بر درب سلولم مزن! من خودم خوشباورم گولم مزن!

من نمی گويم که خاموشم مکن من نمی گويم فراموشم مکن

من نمي گويم که با من يار باش من نمی گويم مرا غم خوار باش

من نمی گويم،دگر گفتن بس است گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شيرين! شاد باش دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

آه! در شهر شما ياری نبود قصه هايم را خريداری نبود!!!

وای! رسم شهرتان بيداد بود شهرتان از خون ما آباد بود

از درو ديوارتان خون می چکد خون من،فرهاد،مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شوم تان خسته از همدردی مسموم تان

اينهمه خنجر دل کس خون نشد اين همه ليلی،کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فريادتان بيستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پيشه ام بويی از فرهاد دارد تيشه ام

عشق از من دورو پايم لنگ بود قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پايم خسته بود تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه! فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه! هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!

هيچ کس اشکی برای ما نريخت هر که با ما بود از ما می گريخت

چند روزی هست حالم ديدنیست حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روی زمين زل می زنم گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت:

" ما زياران چشم ياری داشتيم خود غلط بود آنچه می پنداشتيم"

هرچه کردم نشوم از تو جدا بدتر شد

از دل ما نرود مهر و وفا بدتر شد

مثلا خواستم این بار که موقر باشم

و به جای تو بگویم که شما بدتر شد

آسمان وقت قرار من و تو ابری بود

تازه با رفتن تو وضع هوا بدتر شد

چاره دارو و دوا نیست که حال بد من

بی تو با خوردن دارو و دوا بدتر شد

روی فرش دل من جوهری از عشق تو ریخت

آمدم پاک کنم عشق تو را بدتر شد

ممنون از همه دوستان که منو با نظر اشون شرمنده میکنن

دوستون دارم

من اگر دل به تو دادم تو ز من دل بردي       گر گناه است محبت تو گنه کارتري

                               (شیدا جباری)

   تا کي در انتظار قيامت توان نشست                برخيز تا هزارقيامت بپا کنيم

                                                                                                                         (شیدا جباری)

روزي که به دنيا آمدم صدايي در گوشم طنين افکند که تا اخر عمر با من خواهد ماند!

گفت : غم .

خيال ميکردم غم نام عروسکي است که ميتوان با آن بازي کرد.

ولي حالا فهميدم که :

دونگاهی که کردمت همه عمر       

نرود، تا قیامت از یادم      

نگه اولین، که دل بردی  

نگه آخرین، که جان دادم

سلام اي بي وفا،اي بي ترحم  

سلام اي خنجر حرفاي مردم

سلام اي آشنا با رنگ خونم

سلام اي دشمن زيباي جونم

بازم نامه ميدم با سطر قرمز

آخه اين بارنوشته شده من باتو هرگز

نمي خوام حالتو حتي بدونم

تعجب مي كني آره همونم

هموني كه زموني قلبشو باخت

همون كه از تو يك بت،يك خدا ساخت

هموني كه برات هر لحظه مي مرد

كه ذكر نامتو بي جون نمي برد

همونم كه مي گفتم نازنينم

بميرم اما اشكاتو نبينم

همون كه دست تو،مهر لباش بود

اگه زانو نمي زد غم باهاش بود

حالام آروم نشستم روي زانوم

ولي ديگه گذشت اون حرفا ،…  

تعجب مي كني آره عجيبه

مي خوام دورشم ازت خيلي غريبه

خيال كردي هميشه زير پاتم؟

با اين نامردميت بازم باهاتم؟

برات كافي نبود حتي جوونيم

تموم شد آره گم شد مهربونيم

ديگه هرچي كشيدم بسه ...

نمي بينيم همو اين خوبه،بهتر

ديگه بسه برام هرچي كشيدم

فريبي بود كه من از تو نديدم

دروغي هست نگفته مونده باشه؟

كسي هست تو خيال تو نباشه؟

عجب حتي دريغ از يك محبت

دريغ از يك سر سوزن صداقت

دريغ از يك نگاه عاشقونه

دريغ از يك نگاه بي بهونه

نه نفرينت چرا،اين رسم ما نيست

اگرچه اين چيزا در شما نيست

گل بيتا چرا اخمات تو هم شد؟

چيه توهين به ذات محترم شد؟

ديگه كوتاه كنم بايك خداحافظ

كه عشق ما رسيد به سد هرگز

                        زهر دوست از نيش عقرب بدتر است

                              پس بزن عقرب كه دردش كمتر است

تقدیم به دل شکسته ها

دلم گرفته به اندازه وسعت تمام دلتنگی های عالم

شیشه قلبم انقدر نازک شده که با کوچکترین

تلنگری می شکند

می خواهم فریاد بزنم ولی واژه ای نمی یابم

که عمق دردم را در فریاد منعکس کنم

فریادی در اوج سکوت که همیشه برای خودم سر داده ام

دلم به درد می اید وقتی سر نوشت را به نظاره می نشینم

کاش می شد سرنوشت را با ان روزها شیرینم

 عجین کرد

بغض کهنه ای گلویم را آزارد

نفرین به بودن وقتی با درد همراست

ای کاش باز هم کسی اشکهایم را نبیند

تنها با خاطراتم خوشم

مـگــر جانــی که هر گه‌ آمدی ناگه برون رفتی؟

مگـر عمری که هر گه می روی ديگر نمی آيی؟

<<هلالی جغتايی>>